Perfil de ๑ i - t i m ๑.:* *:. ｡• C u t i P i ...FotosBlogListasMás  |  Herramientas Ayuda |
|
.:* *:. ｡• C u t i P i e • ｡.:* *:. εїз‘ [ i - t i m ] ’εїз". . โ ล ก แ ห่ ง ค ว า ม เ ป็ น จ ริ ง . ."
10 agosto ..ทะเลสีดำ..
คำว่า “รัก” กับคำว่า “หลง” เขียนไม่เหมือนกัน แน่นอน นิยาม หรือ ความหมายของมันย่อมแตกต่างเช่นกัน แล้วชั่วขณะไหนหละ??ที่เราจะรู้ตัวว่าเรารักใครซักคน..ตอนเราหัวใจเต้นเมื่อเห็นหน้าเค้า.. ตอนเราคิดถึงเค้ามากเมื่อไม่ได้พบหน้า..อบอุ่นใจเมื่อได้อยู่ใกล้..ได้ทำอะไรเพื่อเค้า.. ห่วงหา..อาทร..และปรารถนาอยากให้เค้ามีรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้าเสมอ.. หรือตอนเราเหงา..ว้าเหว่..แม้จะมีผู้คนรายล้อมรอบกายเรามากมาย.. ก็มีเพียงใบหน้าของเค้าที่วนเวียนในห้วงของความคิดเรา.. แล้ว..สิ่งที่เกิดขึ้นนี้..เราแน่ใจได้อย่างไร..ว่ามันคือ “รัก” เป็นความรู้สึกที่มั่นคง ซื่อตรง หนักแน่น หรือเป็นเพียงความรู้สึกหวั่นไหว ตื่นเต้นฉาบฉวย เพราะแรกเริ่ม อะไรก็ดี .. มีแต่ความสุข .. ความสวยงาม แต่..มันจะอยู่กับเราเรื่อยไปมั้ย..ถ้ามันไม่อยู่..แล้ววันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร.. ในช่วงที่เรากำลังหลงใครซักคนเราอาจเรียกว่าเป็นความรัก..แต่มันจะใช่มั้ย..เราไม่มีทางรู้ตัว เว้นเสียแต่ว่าเราจะผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว แล้วหันกลับไปมองสิ่งที่เกิดขึ้น โดยใช้สติ..บริบทรอบข้าง..และความรู้สึกที่เกิดขึ้น..เมื่อช่วงเวลานั้นมันผ่านพ้นไป ความรู้สึกเรา..ยังคงเดิม..หรือ..เปลี่ยนแปลง.. …
แล้วความรัก..กับ..ความผูกพัน..หละ ความผูกพันกับความรักแยกกันไม่ยาก อาจจะเกิดขึ้นพร้อมกัน หรืออาจเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน กับคนที่แตกต่างกัน แต่เรารู้ว่าเราผูกพันกับใครซักคนมากแค่ไหน ความรู้สึกที่ไม่มีวันตัดเค้าไปจากใจได้ รู้สึกเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา เรารับรู้ถึงความคิด..ความรู้สึก..ความเจ็บปวด..และเราเสียน้ำตา หากได้รับรู้ว่าเค้าเสียใจ.. ทุกๆอย่างรอบกายเราล้วนแล้วแต่มีความทรงจำที่ดีของเค้าแทรกซึมอยู่.. และเรารู้..ว่าความทรงจำเหล่านั้นมีความหมายต่อเรามากมายแค่ไหน.. ..ความรัก..ความผูกพัน.. ถ้าหากสองสิ่งนี้เราต้องเลือกอย่างใดอย่างนึง .. เราจะเลือกสิ่งใด?? ในเมื่อทั้งสองสิ่งต่างก็มีความสำคัญกับเราไม่แพ้กัน หากเราหันหลังให้กับความรู้สึกเหล่านั้น.. แล้วได้ใช้ความคิด .. ได้อยู่กับตัวเอง .. เราจะเลือกทางไหน??? แล้วมั่นใจได้อย่างไรว่าหากเลือกทางใดทางนึงแล้ว.. เราจะไม่เสียใจกับหนทางที่เราเลือกเดิน..
...
แต่สำหรับชั้นในตอนนี้ ..ชั้น.. “หลงรัก” เธอ และไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร..ชั้นอบอุ่นใจที่จะมีเธอยืนอยู่เคียงข้าง..
09 abril s u m m e r ~ *สงสัยตัวเองจะแก่ขึ้นความคิดความอ่านหลายๆอย่างมันเปลี่ยนไป
ขนาดความคิดเรายังเปลี่ยนได้เนอะ นับประสาอะไรกะสิ่งแวดล้อมรอบตัวเรา
อากาศที่บ้านตอนนี้ร้อนชะมัด สมแล้วที่เป็นฤดูร้อน
อิตอนหนาวก็หนาวเกิน ร้อนก็ร้อนเกิน มีฤดูพอดีๆ มั้ยเนี่ยแบบเย็นๆสบายๆเงี้ย
ชีวิตตอนนี้ก็แฮปปี้ดี ความรักก็โอเค ที่ทำงานก็โอเคขึ้นเยอะ ที่บ้านไม่ต้องพูดถึงอบอุ่นจนร้อน วะฮะฮ่า
จำได้เคยอ่านบทความทางอินเตอร์เนตอยู่เรื่องนึง พูดถึงเรื่อง "มันอาจจะดีก็ได้"
นั่นแหละอ่านแล้วช่วยได้เยอะ พูดถึงคนเราเมื่อเจอปัญหาที่คิดว่าแก้ไม่ได้มืดแปดด้าน
ให้พูดกะตัวเองในใจว่า "มันอาจจะดีก็ได้"
และก็ ในทางกลับกันหากพบเรื่องที่ดีที่มีความสุขก็อย่าดีใจจนออกนอกหน้า
ให้คิดในใจว่า "มันอาจจะร้ายก็ได้" เพื่อเป็นการเตือนตัวเองไม่ให้ประมาทหลงระเริงดีใจไปกับความโชคดีนั้น
น้องไอตอนนี้ก็เลยเป็นคนอารมณ์ดี ~* ไม่เก็บทุกเรื่องมาไว้รกสมอง งานเป็นงาน เที่ยวเป็นเที่ยว วูวว~
จริงๆแล้วช่วยได้เยอะนะ การอ่านบทความพวกนี้ บางคนอาจจะคิด "ว่างจังนะมึงมานั่งอ่านเรื่องไร้สาระ"
แต่มันก็มีอะไรดีดีแอบแฝงอยู่ในความไม่เป็นสาระอยู่เยอะทีเดียว
ถือเป็นการผ่อนคลาย แล้วก็ได้แง่มุมทางความคิดที่แปลกใหม่ออกไป
มีประโยชน์นะเวรวันศุกร์ตอนพานักเรียนเข้าไปอบรมจริยธรรมก็พริ้นเอาบทความสอนใจทางเนตเนี่ยแหละหลายๆเรื่อง
ไปเล่าให้เด็กๆฟัง เพราะจะให้บ่นๆๆ อบรมเค้ามันก็กะไรอยู่ ด้วยวัยเพียงเท่านี้ เราคงจะบ่นได้ไม่เก่งเท่าเหล่าครูผู้อาวุโส
ได้ผลนะ เด็กที่ปรึกษาเค้ามีปัญหามาขอคุยกะเราเค้าบอกว่าหนูจำเรื่องที่ครูเล่าในห้องประชุมได้
เวลาหนูมีปัญหาหนูจะคิดถึงเรื่องที่ครูเล่าค่ะหนูใจเย็นลงเยอะเลย(ไม่รู้มันพูดเอาใจเราป่าว)
เราก็ตะล่อมๆเค้าค่อยๆบอกค่อยๆสอนเค้าไป ได้เรื่องไม่ได้เรื่องไม่รู้ เราแค่ชี้หนทางที่ดีที่สุดให้เค้าไม่รู้ว่าเค้าจะรับเอาได้มากแค่ไหน
ขนาดพ่อแม่เค้ายังบอกยังสอนลูกเค้าไม่ได้เราเป็นใคร(แค่ครูตัวน้อยๆ)
แต่เค้าส่งลูกให้มาอยู่ในมือเราแล้วเราก็ดูแลลูกเค้าให้ดีที่สุด (เปรียบเสมือนลูกของตัวเอง) ไม่งั้นจะมีโรงเรียนไว้ทำไมจริงมะ?
ไอจริงๆเวลาพอทุกข์ใจอะไร ตอนนี้ก็ใจเย็นลงเยอะรู้จักอดทน แล้วก็หยุดคิด
ได้ไตร่ตรองได้ทบทวนอะไรๆ ได้หลายอย่าง ไม่ผลีผลามทำตามอารมณ์เหมือนเมื่อก่อน
แต่ช่วงนี้ทำไมถึงรู้ตัวว่าตัวเองแก่ คิดถึงคนนั้นคนนี้ คิดถึงไปซะหมด คิดถึงเพื่อน คิดถึงพี่ ความทรงจำสมัยเรียน
ทำไมมันช่างสดใสนักน้า...คิดถึงก็ได้ยิ้ม บางทีคิดถึงมากฟังเพลงก็น้ำตาไหลนะเป็นเอามาก
เค้าว่าพวกที่ชอบพูดชอบคิดถึงเรื่องเก่าๆ สมัยยังด็กไรเงี้ย เค้าว่าแสดงว่าแก่แล้วนะเนี่ย (ก็เลยเออสงสัยกุแก่แระ)
แพล่มมาเยอะไม่ได้หวังให้ใครมาอ่านหรอกนะ ก็เนี่ยมัน my space มันเป็นที่ของชั้นอ่ะ ชั้นอยากทำไรก็ได้จริงมะ
ไม่ได้มาอัพซะนาน คิดถึงแกเหมือนกัน วันนี้มาอัพซะหน่อยเด๋วแกจะน้อยใจ
เด๋วจะว่า 3- 4 ปีที่แล้วเนี่ยแหม ตกแต่งจริงนะ ให้ความสำคัญชั้นจังนะ ทุกข์ใจก็มาหาแต่ชั้นเนี่ยแหละ มีความสุขไม่รู้ไปตะลอนๆที่ไหน (^o^)
ปล. มีภาษาพ่อขุนรามมั่งภาษาพูดมั่งก็ขอโทษแระกันใครที่หลงมา ก็ที่ของชั้นอ๊า..~*
แล้วก็คิดถึงตัวเองน้าค้าคนที่ทำให้เค้ายิ้มเยอะๆอ่ะ ^o^ (ขอระบายมั่งเหอะเด็กเก็บตด)
12 noviembre + S e a s o n C h a n g e + ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมตลอดเวลา เรากำหนดความคิดของตัวเองได้ แต่..ไม่สามารถกำหนดกฎเกณฑ์สิ่งอื่นได้
..และถ้าหากอะไรมันจะเปลี่ยน..เราแค่ต้องยอมรับมัน..
ชีวิตที่โตขึ้นมาอีกระดับ : มุมหนึ่ง การทำงานร่วมกับผู้อื่นซึ่งเติบโตมาคนละแบบ สังคมชุมชนที่แตกต่างจากโลกที่เราเคยอยู่โดยสิ้นเชิง
สังคมของการเห็นแก่ตัวเห็นแต่ประโยชน์ของตัวเอง แบ่งพรรคแบ่งพวกใช้เส้นสาย
ใช้อำนาจที่ตนเองมีอยู่อย่างไร้ขอบเขต อยากหนีไปให้ไกล..แต่..ไปไม่ได้..
ความเหน็ดเหนื่อยการทุ่มเทที่ไม่มีใครเห็นค่า..คำพูดของคนที่คอยแต่จะบั่นทอนกำลังใจ..
การกลับที่พักที่ไม่รู้สึกผ่อนคลายถึงเวลานอนช่างนอนยากนอนเย็น
กว่าจะข่มตาหลับได้ กลางดึกก็ยังรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา..
อาหารที่ไม่คุ้นปาก..ผู้คนใส่หน้ากากหน้าไหว้หลังหลอก..คำพูดส่อเสียดให้คนทะเลาะกัน..
จะมีดีก็แต่..เด็กน้อยที่น่ารักที่ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง
การทำงานแต่ละวันเฝ้าแต่คอยนับ..วันศุกร์..วันศุกร์..เหลืออีกกี่วันจะวันศุกร์..
อีกมุมหนึ่ง วันศุกร์..สังคมที่เราคุ้นเคยโลกที่เหมือนกับแสงแดดอุ่นๆยามเช้า
แม่..ครอบครัว..เพื่อน..ที่ให้ความรัก..ความเอื้ออาทร..
เตียงนุ่มๆที่แสนสบาย เมื่อหัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ยลืมโลกของความเหน็ดเหนื่อยเมื่อตอนกลางวัน..
แม่ที่ออกมารับหน้าบ้าน ตาที่คอยถามเมื่อเจอหน้า ยายที่ห่วงปากท้องเรา
น้าที่ห่วงเรื่องความเป็นอยู่ของเรา น้องที่คอยเทคแคร์.. พี่ที่คอยเอาใจใส่..อาหารที่แสนอร่อย..
และยังมีเธอ..คนสำคัญของชั้น..
ความเอื้ออาทร ความมีน้ำใจ ห้อมล้อมไปด้วยผู้คนที่เรารักและรักเรา
..ช่างมีความสุข..ช่างอบอุ่น..
นี่แหละ..โลกของวันศุกร์..ที่แสน..สุข
เธอในปัจจุบัน :
มุมของชั้น : เหนื่อยจัง คิดถึงเธอ อยากคุยกัน อยากได้ยินเสียง
มุมของเธอ : เหนื่อยชะมัดง่วง เบื่อ คุยกันก็มีแต่ทะเลาะกัน สู้ไม่คุยดีกว่า
มุมของชั้น : อยากเห็นหน้าเธอจัง อุส่าห์ได้กลับบ้านได้เจอแป๊ปนึงก็ได้ อยากเจอเธอ
มุมของเธอ : ที่ทำงานก็ไกลจะตายแล้วกลับมาเหนื่อยๆ ยังต้องไปหาอีก เบื่อ ไม่ไปหรอก
มุมของชั้น : คิดถึงเธอ เธอทำอะไรอยู่นะ ปกติจะไปไหนก็บอกจะทำไรก็เล่าให้ฟัง
มุมของเธอ : บางทีก็คิดถึงอยู่หรอก เรื่องส่วนตัวก็ควรจะเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ควรมาก้าวก่ายกัน
มุมของชั้น : ถึงแม้บางครั้งเราจะมีความเห็นไม่ตรงกันบ้าง แต่ช่วงเวลาที่มีความสุขของเรานั้นมากยิ่งกว่า
อยากคบกันไปนานๆ การมีเธออยู่ข้างๆเป็นสิ่งที่เติมสีสันให้กับชีวิต
เพราะอย่างน้อยเราก็มีคนให้คิดถึง มีคนให้เป็นห่วง มีกันและกัน
มุมของธอ : ไม่รู้ต้องอดทนไปถึงเมื่อไหร่ ไม่ใช่คนมาทำอะไรเพื่อใครขนาดนั้นนะ
เบื่อ เซ็งอยากมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง รู้มั้ยว่าเหนื่อย อยากนอนเยอะๆ
ไม่รู้จะโทรมาทำไม ไม่อยากฝืนตัวเองอีกต่อไปแล้ว
ทำไมเธอไม่เหมือนเดิม คำพูดและน้ำเสียงที่พูดที่ฟังแล้วช่างขัดหู เธอเคยเป็นคนสุภาพน่ารัก
เมื่อก่อนจะไปไหนถ้าไม่มีเธอไปด้วยไม่พอใจเด๋วนี้เธอจะไปไหนชั้นต้องออกปากขอไปด้วย
การคบกันของเราไม่ได้เริ่มจากความรัก แต่คิดว่ายังไงต้องรักเธอได้ เพราะเธอดีกับชั้นเหลือเกิน
ที่นั่งตรงไหนร้อนจะไปนั่งให้หายร้อนแล้วถึงจะให้นั่งที่นั่งตรงไหนเปียกฝนจะไปนั่งให้หายเปียกแล้วชั้นนั่งได้
เมื่อมีงานเร่งด่วนเธอจะคอยช่วยเหลือ เมื่อคนในครอบครัวชั้นไหว้วานเธอเป็นที่พึ่งพาได้เสมอ
อยู่ไหนต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่เธอมาหาได้ทุกเมื่อ
ในที่สุด.....ชั้นก็รักเธอ
เมื่อโลกเปลี่ยนแปลงไป เราต่างต้องโตขึ้น โลกของเรากว้างขึ้น มีเรื่องต้องคิดมากขึ้น
เธอมีเพื่อน มีคนอื่นรอบกายมากมาย ความคิดเธอเริ่มหลากหลายการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น
ชั้นยังเหมือนเดิม แต่ ..เธอไม่เหมือนเดิม..
ช่างน่าเศร้าที่เธอมาเปลี่ยนแปลงไปในช่วงเวลาที่อ่อนแอต้องการกำลังใจ
ทำไมอะไรมันถึงได้มาถาโถมใส่ชีวิตให้มันย่ำแย่ลงในเวลาเดียวกัน
ไปไหนมักได้รับความรักได้รับความช่วยเหลือ เอ็นติด ได้ทุนเรียน โชคดีกว่าคนอีกหลายๆคน
โชคดีมาตลอดทั้งชีวิตแต่ เราไม่สามารถที่จะครอบครองสิ่งดีดีมาไว้ในชีวิตเราอย่างเดียวได้
ตอนนี้..พยายามคิดว่าต้องอยู่ได้เมื่อก่อนไม่มีเธอชั้นก็ยังอยู่ได้ชั้นเคยเป็นคนเข้มแข็งหนักกว่านี้ก็เจอมาแล้ว
..ความเข้มแข็งมันช่างทำได้ยากเย็นนัก..
แต่คิดว่าซักวันคงทำได้..ชั้นรักเธอเพราะความดีของเธอ..เมื่อวันนึงความดีของเธอสิ่งที่ทำให้รักมันแทบไม่เหลือแล้ว
ความรักก็คงจะลดลงเช่นกันหวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น ให้มันลดลง..ลดลง..จนกระทั่งไม่เหลือ
และวันนั้น..ชั้นคงจะอยู่ได้อย่างมีความสุขอีกครั้งเมื่อไม่มีเธอ
" ล า ก่ อ น ไ อ้ หั ว โ ต "
10 marzo จ บ แ ล้ ว ! ! ! เฮ้อ..ในที่สุดก็จบซักกะที เรียนครูนี่มันแตกต่างกะเรียนวิทย์จริงๆ เรียน ป.ตรี มา 4 ปีกว่าจะจบ ยังไม่รุสึกว่ามันจะโล่งเท่าเรียน ป.บัณฑิตแค่ 1ปีแล้วจบเลย
สงสัยไอ้บุคลิกที่แสนจะเรียบร้อย(ปานผ้าพับไว้)ของเรา
ที่ไม่มีช่วงไหนมองดูเหมือนจะเป็นคุณครูได้เลยซักกะติ๊ด ทำให้เรียนหนังสือแบบตัวลีบๆมาโดยตลอด
ถึงจะรุสึกโล่งใจที่เรียนจบแต่มันก็อดใจหายไม่ได้
แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอเพื่อนอิกแล้วตัวมันก็เบาๆไงมะรุ
มันก็แปลกอยู่เหมือนกัน กับเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันเพียงปีเดียว
เรากลับรู้สึกผูกพันราวกับว่าเรียนมาด้วยกันตั้งกะปี 1 ที่ผ่านการรับน้องร่วมกันยังไงยังงั้น
เราคิดว่าเรารู้สึกเพียงคนเดียว
แต่พอได้เห็นเพื่อนๆออกมาแสดงความรู้สึกวันปัจฉิมนิเทศ ทุกคนต่างรู้สึกเหมือนกัน
น้ำตาร่วงกันเป็นเผาเต่า ท่วมห้อง..
 อาจจะเป็นเพราะการอบรมปลูกฝังของอาจารย์ หรือทุกคนต่างมีความเป็นผู้ใหญ่
หรือด้วยเหตุผลใดก็ไม่ทราบ แต่เรารู้สึก "รัก" เพื่อนๆมากเลย เวลาเพียงแค่สั้นๆที่อยู่ด้วยกัน
แต่มันเต็มเปลี่ยมไปด้วยความทรงจำและความประทับใจมากมาย
อาจารย์ที่คอยจ้ำจี้จ้ำไชเหมือนเราเป็นเด็กเล็กๆจนทำให้รูสึกรำคานใจในแรกเริ่มแต่พอถึงเวลานี้
กับรู้สึกรักและเคารพท่านอย่างที่สุด ไม่เคยรู้สึกรักศรัทธาอาจารย์ท่านใดเท่านี้มาก่อน
พิมพ์ไปก็จะร้องไห้ไปแฮะ คิดถึงเพื่อนชะมัด ความรู้สึกตอนนี้เหมือนคราวที่ต้องจากพวกพี่ ๆ ที่เรารัก เมื่อเค้าเรียนจบไป
ต่อไปคงหาโอกาสได้เจอกันยากแล้ว เพราะต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปบรรจุ
ตามภูมิลำเนาของตัวเอง ในคืนวันงานเลี้ยงบายเนียร์ไปต่อที่คลับเพื่อชีวิตกัน
ในห้องมี 30 คนไปกัน 27 คน สนุกโคดๆ มันส์ชะมัด หมาอิ๋วพอดึกเข้าเริ่มเมา
เดินชนแก้วร้องไห้กอดเพื่อนไปทั่ว เฮ้อ...
**ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ ความมีน้ำใจ ความเอื้อเฟื้อ ไอจะเก็บไว้ในความทรงจำตลอดไป**
"นักศึกษาประกาศณียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู สควค. รุ่น 9"
Great teachers G.D.9.1 room Go ! ! !
 20 febrero ‘ around ’
I 'll be your dream
I 'll be your wish
I 'll be your fantasy
I 'll be your hope
I 'll be your love
Be everything that you need
I 'll love you more with every breath
Truly , madly , deeply do :: Savage Garden
ชอบเพลงนี้จัง..
เฮ้อ..
ทำไมนะ..ทั้งๆที่เป็นอยู่ก็ดีอยู่แล้ว..
ทำไมถึงต้องแสดงความอ่อนแอออกมาด้วย..
รู้ทั้งรู้ว่าจุดจบจะออกมาในรูปแบบไหน
แต่ทำไมใจถึงไม่หยุดที่จะคิด
ภาวนาให้เราคนเดิมกลับคืนมาโดยเร็ว
ให้ความรู้สึกนี้มันอยู่แค่ชั่วครู่ชั่วยาม
จะได้หายทรมานซะที.. 24 enero *~ s t a y ~*
ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน มากกว่าการได้รับรู้ความจริง การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม "การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า อันไหนมันหนักหนากว่ากัน อย่าโทษตัวเอง ที่หยุดคิดถึงเค้าไม่ได้... อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกันช้าเกินไป.. แต่จงยิ้มให้กับตัวเองที่อย่างน้อยถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ...ได้คุยกับเค้า.. ได้ยินเสียงของเค้า..ได้ยิ้มให้เค้า.. ยิ้มให้กับโชคชะตาที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย... คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส.. คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
24 diciembre d r e a m
*~ โลกแห่งความฝัน~*
มันมักจะสวยงาม สดใส จนบางครั้ง คนเราปิดหู ปิดตา ปิดหัวใจ เพียงเพราะไม่อยากจะตื่นขึ้นมา เพื่อยอมรับว่าเรื่องจริง เป็นเช่นไร บางครั้งคนเรา สร้างเกราะขึ้นมาเพื่อป้องกันความจริง จนหลงลืมไปว่า “เวลา” มันไหลผ่านตัวเราอยู่ตลอดเวลา แต่สุดท้ายแล้ว โลกแห่งความจริงก็ค่อยๆกลืนความฝันไปอย่างช้าๆ กว่าที่เราจะรู้สึกตัวขึ้นมายอมรับความจริง ก็อาจจะสายเกินไป ช่วงเวลาหลังจากฉันตื่นจากความฝัน. . . ที่ผ่านมา ทำให้ได้เรียนรู้ว่า. . . การยอมรับความจริงไม่ใช่สิ่งเลวร้าย ทำให้ได้เรียนรู้ว่า. . . ยิ่งรู้ความจริงเร็วแค่ไหน ฉันก็จะมีเวลาแก้ปัญหามากเท่านั้น ทำให้ได้เรียนรู้ว่า. . . ถ้าไม่คิดจะลุกขึ้นสู้ด้วยใจของตัวเอง กำลังใจจากใครๆก็ไม่มีความหมาย ทำให้ได้เรียนรู้ว่า. . . ความจริงถึงแม้มันจะเจ็บปวดแต่สุดท้ายแล้ว เราต้องยอมรับมัน และที่สำคัญฉันได้เรียนรู้ว่า ความจริง เป็นสิ่งที่มนุษย์เรา ไม่มีวันจะหนีมันพ้น หากวันนั้นนั่งลงเพื่อยอมรับความจริงอย่างสงบตั้งแต่แรก ก็คงมีเวลานั่งคิดแก้ปัญหามากกว่านี้ วันนี้. . . โลกของฉันคงจะสวยงามมากกว่านี้ แต่ถึงแม้ว่า ความจริงในวันนี้. . . โลกของฉันจะเป็นอย่างไรก็ตาม ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ว่า. . . ฉันจะยอมรับมัน ด้วยความเต็มใจ เพราะนั่น มันคือความจริงของตัวเราเอง การฟูมฟายไม่ได้ช่วยให้ความจริงเปลี่ยนแปลง
::http://aek1.boxchart.com/aek_story/
"ความเป็นจริงกับความฝันมันแตกต่างกัน" "ฝันได้แต่ก็ต้องมีขอบเขต เพราะจริงๆเราใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ มะได้ใช้ชีวิตอยู่ในความฝัน" "สิ่งที่อยากจะทำกับสิ่งที่ทำได้นั้นมันไม่เหมือนกัน" "ดังนั้นการเลือกอยู่กับความเป็นจริง..กับสิ่งที่เป็นไป..เป็นหนทางที่เหมาะสมที่สุดแล้ว"
* เ ข้ ม แ ข็ ง เ ข้ ม แ ข็ ง เ ข้ ม แข็ ง เ ข้ ม แ ข็ ง *
12 diciembre - blue moon -
ขอสักวัน
อยากจะปล่อยใจไปบนท้องฟ้า อยากจะหลับตาแล้วใจของฉัน ก็ลืมทุกๆสิ่งและลืมทุกๆอย่าง ให้ใจล่องลอยซักวัน ก่อนจะกลับไปในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะไม่มีเวลาให้ฝัน จะลืมทุกๆสิ่งและลืมทุกๆอย่าง ให้ใจล่องลอยอิกสักวัน ในเวลานี้จะห่วงแค่เพียงตัวเองเท่านั้น จะไม่ไปสนใจ จะไม่ไปรักใคร วันนี้เป็นวันที่ฉัน... ขอรักตัวเองสักวันได้ไหม พักใจที่มันเหนื่อยมาแสนนาน ปล่อยมันให้พักผ่อน อะไรเอาไว้ก่อน ทำอย่างที่ใจต้องการ...สักวัน ขอรักตัวเองแค่ในวันนี้ เรื่องราวที่มีจากวันเมื่อวาน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่ พรุ่งนี้ค่อยเข้าใจ ปล่อยไปให้มันพ้นผ่าน...สักวัน ... 30 noviembre `๏ S n o w W h i t e ๏´
o(Q'.'Q)o
หุหุ จะได้ไปเที่ยวเชี่ยงไหม่วันเสาร์นี้
อยากไปมาตั้งนานแล้ว ดีใจจริงๆในที่สุดก็ได้ไปซะที
เห็นหวังบอกว่าอากาศหนาวมากเลย เด๋วไอจะหาเสื้อหนาๆไปนะ
มะได้ไปเที่ยวกะแม่มานานมากๆแล้ว ครั้งสุดท้ายก็ตั้งแต่ปี 1 นู่น..ตอนนั้นไปเกาะเสม็ด
เพราะเวลาแม่ไปทีไรก็ตรงกับช่วงอาจารย์พาไปเที่ยวทุกที
ค้นรูปออกมาดูมะคืนรู้สึกว่าตัวเองแก่มาก รูปตอนนั้นดูเอ๊าะสุดๆ
เนี่ยต้องลางานถึง 3 วันเชียว เสียวๆอยู่ไม่รู้ว่าเกรดจะออกมาเป็นยังไง (- -")
แต่มันอยากไปจริงๆทำไงได้อ่ะ ทัวร์โรงเรียนแม่ก็ช่างประจวบเหมาะจริงๆ เง้อ
แล้วอิกอย่างไอ้เราก็ยิ่งแก่ขึ้นทุกวันอิกซักหน่อยก็ต้องทำงานคงไม่มีเวลาไปเที่ยวที่ไหน
ถ้าไม่ไปโอกาสนี้ก็คงหาโอกาสไปเที่ยวกะแม่ยากอ่ะ
สรุปคือ
เด๋วจะเที่ยวเผื่อนะจ๊ะ...(^@^)
" ร้ า ก ทุ ก ค น "
... 21 noviembre i - t i m*~เหงา~*
อากาศเย็นจังเลย ~(>_<)~ อากาศกำลังเปลี่ยน ดูแลสุขภาพด้วยนะทุกคน ใส่เสื้อหนาๆนะ
ห่มผ้าห่มหลายๆชั้นนะ ใครที่ใช้รถเครื่องก็ซื้อถุงมือมาใส่ขับรถซะ..
มะรุว่าที่อื่นจะหนาวป่าว แต่ไอตอนนี้อากาศหนาวมากๆ หนาวแบบเย็นยะเยือกเลย
ไม่อยากที่จะลุกขึ้นอาบน้ำตอนเช้าซักกะติ๊ดแต่ก็ต้องลุก เข้าแถวกับเด็กๆตอนเช้าปกติแล้วจะกลัวแดดสุดๆ
เมื่อเช้าหันหน้าเย้ยฟ้าท้าแดดเลย แบบหนาวจริงๆ
ไม่ได้อัพเดตพยากรณ์อากาศอ่ะ อิแบบนี้นะหย่อมความกดอากาศต่ำจากประเทศจีนคงมาอิกแระ
เห็นพี่ต่องบอกพรุ่งนี้จะลดลงอิก 2 องศา ไอมีหวังแปลงร่างเป็นไอติมของแท้ (- -")
หน้าหนาวก็ชอบอยู่หรอกหลับสบายดี..แต่ทำไมมันรุสึกเหงาขนาดนี้ก็ไม่รู้
คิดถึงเมื่อก่อนถ้าเป็นหน้าหนาวนะ คงออกค่ายดาราศาสตร์กะเพื่อนๆสนุกกันใหญ่
ดึกๆก็ก่อกองไฟ นั่งผิงไฟดีดกีตาร์ร้องเพลงกัน ตอนนั้นทำไมชีวิตมันช่างมีความสุขนักก็ไม่รู้
คิดถึงตอนนั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงจนถึงเช้า กะพวกพี่ๆที่สนามบาสมหาลัยเมื่อวันเลี้ยงไล่พวกพี่ๆจบ
อากาศก็หนาวอย่างนี้..
ข้อดีของความทรงจำก็คือตรงนี้แหละมั้ง หวนนึกถึงมันก็ทำให้เรายิ้มได้..
บางทีก็นึกอยากที่จะย้อนเวลากลับไปอยู่เหมือนกัน
แต่ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้เราต่างก็มีบทบาทหน้าที่ แต่ละกาลเวลา แต่ละสถานที่ แตกต่างกันไป
ช่วงเวลานั้นเราใช้ชีวิตจนคุ้มแล้ว ช่วง เวลานี้เราก็ทำหน้าที่ของเราในส่วนนี้ให้ดีที่สุด
..ชีวิตความเป็นอยู่ในทุกๆวันก็มีความสุขดี.. แต่บางครั้ง..
ความเหงามันก็ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ(- -") เฮ้อ..
แค่คิดว่าตอนนี้ถ้าเป็นมะก่อนเราคงห้อมล้อมไปด้วยผู้คนที่เรารัก
.............. มันก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก .................
ไอคิดถึงทุกคนนะ คิดถึงมากๆ ได้แต่หวังว่าซักวันจะได้กลับมาเจอกัน
ได้ใช้เวลาที่แสนมีค่าร่วมกันอิกครั้ง..........
10 noviembre - C u t i e P i e - “ต้นไม้น้อยๆ”
เหนื่อยเหลือเกิน..การเป็นผู้ใหญ่นี่มันไม่ง่ายเลยเมื่อก่อนที่เราสบายๆไม่ต้องคิดอะไรเนี่ยมันก็ง่ายดีเนอะ
จะก้าวผ่านด่านนี้ไปให้ได้ จะต้องทำให้ได้
คิดถึงพี่ชายพี่สาวน้องๆและเพื่อนๆที่ต่างก็ห่างกันไปเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง
กำลังใจที่ได้จากทุกคน เค้าจะเอามาเปลี่ยนเป็นพลัง และเค้าจะไม่เหยาะแหยะคอยแต่จะพึ่งคนอื่นอีกแล้ว
"จะค่อยๆก้าวไปข้างหน้า" "จะไม่เดินย่ำกับที่" "จะไม่เดินถอยหลัง"
ถึงจะเดินช้า..ถึงขาจะสั้น..
แต่คงมีสักวันที่ไปถึงจุดนั้นด้วยขาสั้นๆของเรา.. โหคล้องจองซะ!!!! สู้ๆสู้ตาย!!! ไอติม!!~*
วู้ววว.....
ลู ก ห มู ค น ใ ห ม่
|
|||||||||||||||||||||
|
|
